Geschreven vanuit de beleving van een naaste, biedt dit persoonlijke verhaal een intieme blik op de periode in het Hospice. Met een mengeling van liefde, sereniteit en een vleugje humor, laat het zien hoe waardevol en bijzonder de gedeelde momenten kunnen zijn in een tijd van zorg en afscheid. We zijn dankbaar dat we dit verhaal mogen delen.
In het serene Franciscus Hospice, waar de dagen zich langzaam ontvouwen als delicate bloemen, ligt Martine als een ware schone slaapster. Haar gezicht straalt een rust uit die haast bovennatuurlijk aandoet, terwijl ik, haar waakengel, trouw aan haar zijde blijf.
Elke ochtend zweef ik als een zachte bries door de gang naar de keuken voor een kopje koffie en adem de zo mooie serene sfeer in die hier in het hospice in elke vezel van mijn lichaam te voelen is.
Op de achtergrond speelt mooie rustgevende pianomuziek en in gedachten zie ik Martine achter haar piano, volledig in trance en met gracieuze bewegingen de toetsen bespelen.
Een glimlach om haar mond, zachtjes meewiegend op de klanken.
Terwijl ik mijn waakpost naast Martine inneem, voel ik me vaak als een overijverige waakengel, klaar om elke verstoring in de kiem te smoren. Martine, met haar serene uitstraling, lijkt zich niets van deze inspanningen bewust te zijn. Haar ademhaling is een zacht ritme dat de kamer vult met een kalmerend effect. Ik probeer me dan ook voor te stellen hoe het zou zijn als Martine ineens zou ontwaken. Ze zou glimlachen, met een hoorbare lach en een sprankel in haar ogen zeggen: “Hè, ben je daar nog? Wat fijn.” En ik weet dat als Martine zou kunnen, ze nu zou vragen: “Lieve Désirée, is het nog te doen voor je? Sorry, ik kan niet sneller. Ik heb mijn pad te lopen en mijn tijd nodig voordat ik zover ben.”
Het hospice zelf is als een rustige oase, waar zelfs de kleinste details bijdragen aan de serene atmosfeer. De tuin staan vol met bloemen die in elke bries zachtjes meebewegen, als een natuurlijke symfonie. Martine zou het prachtig hebben gevonden.
En zo, terwijl Martine rustig haar eigen tempo volgt in het verlaten van het leven, probeer ik mijn rol als waakengel zo goed mogelijk te vervullen. Het hospice helpt en ondersteunt me om deze laatste belofte aan Martine, dat ik er tot het laatst voor haar zal zijn, waar te maken. Ik weet dat ze, als ze zou kunnen, me een glimlach zou schenken en zeggen: “Doe rustig aan, Désirée. Het leven is geen sprint.” Met die gedachte in mijn hoofd, voel ik me elke dag een beetje sterker, wetende dat ik haar bijsta in deze laatste fase.
Lieve Martine, mijn schone slaapster, ik ben hier aan je zijde. Misschien ben ik niet altijd de perfecte engel, maar ik ben hier, met al mijn liefde en een beetje humor, klaar om je te vergezellen op deze reis, tot het moment waarop onze wegen splitsen en ik mijn reis hier op aarde af zal maken en jij vanuit het licht aanwijzingen geeft.